Dodaj do:

     

Przez wiele lat nie wierzyłem w prawdziwą miłość i przede wszystkim chyba to spra­wiło, iż jedyną moją dziewczyną była Elżbieta. Elżbie­ta i tylko ona.

Elżbietę pamiętam zawsze taką, jaka była w pierw­szych chwilach naszej znajomości — jako uroczą blon­dynkę z roześmianymi oczami. Czasem myślę, że ko­chałem ją już wtedy, gdy po raz pierwszy mówiła mi o sobie, o swojej sympatii dla Żółtych kalendarzy, o szkole, o braciach.

Podobnie jak i ja uczyła się w szkole średniej, mieliśmy, więc wspólne tematy do rozmów. Właściwie od początku spotykaliśmy się czę­sto. Każdego dnia przynajmniej jedną godzinę rezer­wowaliśmy dla siebie. Czas ten spędzaliśmy różnie. Czasem na dłuższym spacerze, czasem na rozmowie w młodzieżowej kawiarni, kiedy indziej znów zapra­szała mnie do siebie i w jej pokoju słuchaliśmy płyt. I właśnie te chwile pozwalały mi ją najlepiej poznać. Widziałem łzy w jej oczach, gdy słuchała Niedomó­wień, widziałem, jak zaciskała wargi wsłuchując się w melodię Małego kwiatka. Z pewnością była bardzo wrażliwa. Wszystko przeżywała głęboko — smutki i radości.Przez kilka miesięcy nie padło z naszych ust żadne słowo o wspólnej przyszłości, mało tego, nie zwierza­liśmy się nawet ze swoich uczuć. Byliśmy sobie obcy, choć równocześnie tak bliscy.

Wiedziałem, że nie jestem jedynym chłopcem w jej życiu. Nigdy jednak nie opuszczało mnie przekona­nie, iż porzuci każde zajęcie, każde towarzystwo, by spotkać się ze mną. Prawdopodobnie nieprędko ule­głoby to wszystko zmianie, gdyby nie pewne spotka­nie.

Któregoś dnia wieczorem natknąłem się na nią w parku. Siedziała na ławce opierając głowę na ramie­niu przystojnego dryblasa. Pomimo iż właściwie nie miałem do tego powodów, poczułem się zdradzony. Ro­zumiałem, że takie stawianie sprawy jest co najmniej nierozsądne, nigdy przecież nie obiecywaliśmy sobie niczego ponad przyjaźń, ale podświadome uczucie było silniejsze od rozsądku. Tam w parku musiałem przejść tuż obok niej, na zawrócenie było już za późno. Wie­działem, że mnie jeszcze nie widzi, jednakże za chwi­lę będzie musiała dostrzec moją sylwetkę. Drżałem z obawy, aby nie domyśliła się, ile wysiłku kosztowa­ło mnie przebycie kilkunastu kroków.

W bezsensownym odwecie zadzwoniłem do niej i odwołałem nasze najbliższe spotkanie. Prędko odło­żyłem słuchawkę. Nie chciałem słyszeć jej pytań. Py­tań, na które nie umiałem znaleźć odpowiedzi. Przez kilka następnych dni nie widziałem jej. Właściwie nie przez dni, lecz przez wiele długich godzin wypełnio­nych bezsensownym oczekiwaniem.

Spotkałem ją dopiero po kilku dniach któregoś wie­czoru. Niespodziewanie ukazała się kilkanaście metrów przede mną w bramie jakiegoś budynku. Zatrzymała się na chodniku i usiłowała poprawić rozwiewane przez wiatr jasne włosy. Początkowo chciałem udawać, że jej nie widzę, ale potem rozmawialiśmy tak jak daw­niej, jak gdyby nic między nami nie zaszło. Później ujęła mnie pod ramię i ruszyliśmy przed siebie. Czu­łem się winny. Rozumiałem, że zepsułem jej i sobie ostatnio dni tymi głupimi dąsami. Wstydziłem się te­go i za żadną cenę nie chciałem dopuścić do rozmowy na ten temat.

Jeszcze tego dnia byliśmy w kinie. Gdy zgaszono świniła, położyła głowę na moje ramię. Czułem lekki zapach jej włosów. Wiedziałem, że nie interesuje się filmem. W pewnej chwili odwróciła się.

„Przepraszam cię za tamto — powiedziała cicho. — To się już nigdy nie powtórzy".

Przez długie sekundy nie mogłem zdecydować się na wypowiedzenie choćby jednego słowa. W skroniach czułem pulsowanie krwi. Przez chwilę wpatrywała się w ekran, lecz znowu skierowała na mnie spojrzenie prześlicznych szaroniebieskich oczu.

Podobnie chyba było i z Elżbietą. W trzy miesiące później dostałem od niej list.

„Wszedłeś w mój świat niespodziewanie. Twoja obecność wykazała mi całą pustkę mojego dotychcza­sowego życia. Teraz przeszłość utraciła już znaczenie. Mój świat marzeń, w którym żyłam, w którym zamy­kałam wszystkie troski i radości, rozwiał się już przed trzema miesiącami, wtedy w kinie. Wtedy przekona­łam się, że uczucie, które nas łączy, jest o wiele pięk­niejsze od przyjaźni. Podobno w naszym wieku nie istnieje prawdziwa miłość, miłość, na którą można li­czyć. Ale ja nie chcę na nic liczyć, nie chcę myśleć o przyszłości, bo ona może nas kiedyś rozdzielić. Wie­rzę tylko w jedno, w to, że kocham ciebie" — pisała w pierwszym liście z sanatorium.

Chorowała na zapalenie opłucnej. Jej pobyt w sana­torium oznaczał dla nas czterotygodniowe rozstanie. Jedyną nicią, która nas łączyła, były listy, no i natu­ralnie — uczucie. Pisywaliśmy do siebie często, kilka razy tygodniowo. Pomimo tego brakowało mi jej obec­ności. Dni rozłąki płynęły wolno i monotonnie. W dwa tygodnie po jej wyjeździe postanowiłem ją odwiedzić. Zbliżały się święta. W listach planowaliśmy wspólne spędzenie Sylwestra. Przywitała mnie w hallu. Wie­działa, że przyjadę, jednak gdy mnie ujrzała, w jej oczach widać było wzruszenie. W tej chwili wydawała mi się jeszcze ładniejsza niż zwykle. Czternaście dni kuracji prawie całkowicie przywróciło jej zdrowie. Wieczorem musiałem wracać... Przez wiele minut prze­ciągałem moment rozstania.

Na tydzień przed planowanym powrotem z sanato­rium Elżbieta pisała, że jedzie z rodzicami do Wrocła­wia. Podczas prześwietlenia okazało się, iż potrzebne są dodatkowe badania w specjalistycznej klinice. Ja­kieś plamy na płucach... Tak przynajmniej wynikało z treści listu.

Wróciła niespodziewanie i byłem zaskoczony słysząc jej głos w słuchawce telefonu. Właśnie rozpoczynały się ferie świąteczne. Mogłem więc bez żadnych trud­ności spędzać z nią całe popołudnia. Znów byliśmy ra­zem. Siedzieliśmy w zacisznym kąciku kawiarni. Mó­wiliśmy: „kocham" i rozumieliśmy treść tego słowa. Trzymałem jej rękę. Z zabawną miną rozkapryszone­go dziecka domagała się papierosa. Chwilami wybu­chała tłumionym śmiechem, z naiwną radością wska­zywała wirujące za firanką płatki śniegu. Byliśmy szczęśliwi.

Miłość, która nas łączyła, była uczuciem czysto platonicznym. Nasze pocałunki zawierały większą dozę tkliwości niż pożądania. Gdy ją obejmowałem, gdy czułem dotyk jej ramienia, nie myślałem o przeżyciach seksualnych.

Wszystko zmieniło się w czasie Nowego Roku. Syl­westra spędziliśmy na prywatce u Anki, najlepszej przyjaciółki Elżbiety. Bawiliśmy się w gronie typowo młodzieżowym, przy dźwiękach piosenek „Czerwonych Gitar", Beatlesów, no i naturalnie Szczepanika.

Wtedy po raz pierwszy od czasu choroby Elżbieta była smutna. Oczami bez wyrazu patrzyła wprost przed siebie. Tylko w momentach gdy ktoś opowiadał jakiś dowcip, zmuszała się do lekkiego uśmiechu. Widziałem, że robi to z wyraźnym przymusem. Nigdy nie przepa­dała za alkoholem, ale wówczas piła więcej niż zwy­kle. Siedziała wciąż milcząca z opuszczoną głową, W ręku gniotła nie zapalonego papierosa. Wreszcie wyprostowała się.

„Proszę cię — szepnęła — wyjdźmy stąd..."

W przedpokoju wyjęła z torebki chusteczkę i wytar­ła nią mocno zaczerwienione oczy. Musiała niedawno, płakać.

„Pójdziemy do mnie — powiedziała na ulicy. — Pój­dziemy do mnie, chcę być tylko z tobą".

Kilkanaście minut później otwierała drzwi mieszka­nia. Nie zdejmując płaszcza wyjęła z szafki otwartą butelkę jugosłowiańskiego wermutu. Domyślałem się, po co mnie tu przyprowadziła, domyślałem się, na co była zdecydowana. Usiadła na tapczanie z kieliszkiem w dłoni. Patrzyła, jak drżąc z nie znanego mi dotąd podniecenia nalewałem do kieliszków wino. Jeszcze wtedy mogłem się wycofać, mogłem uznać, że jej za­chowanie dyktowane jest zamroczeniem. Piła przecież dużo więcej niż powinna.

Jednakże nie odszedłem. Zostałem razem z nią. Prze­cież właściwie mieliśmy do tego prawo — kochaliśmy się.

Gdy wychodziłem z jej mieszkania, płakała. Bez­skutecznie próbowałem ją uspokoić. Później uważałem, że nie powinno było do tego dojść, że Elżbieta nie po­winna się była na to zdecydować. Po raz pierwszy nie mogłem jej zrozumieć.

Owa noc sylwestrowa brutalnie wkroczyła w naszą miłość. Właściwie to powinno nas łączyć, czułem jed­nak, iż jest wprost odwrotnie. Ela wydawała mi się mniej bliska niż dotąd. Wiedziałem, że coś przede mną ukrywa.

W pierwszym tygodniu nowego roku stało się to, czego najmniej się spodziewałem. Wracając z toru nar­ciarskiego spotkałem Elżbietę. Zachowywała się dziw­nie. Unikała wszystkich miłych gestów, do których zdążyłem już przywyknąć.

„Nie możemy wciąż żyć tą młodzieńczą miłością" — zaczęła w pewnym momencie. Szliśmy ulicą wśród od­świętnie udekorowanych wystaw i kolorowych neo­nów. Zatrzymałem się i usiłowałem odczytać z jej twa­rzy, co ma na myśli. Unikała mojego spojrzenia. Wie­działem, że nie mówi prawdy. Usta jej nerwowo drża­ły, gdy ciągnęła dalej:

„Nie wolno nam na tak nieprzemyślanym uczuciu budować przyszłości. I tak kiedyś mielibyśmy siebie dość... Kiedyś..."

Głos jej załamał się. Gorączkowo wdychała mroźne powietrze.

„Zresztą przekonałam się, że nie kocham ciebie... Nie kocham" — prawie krzyczała. Gwałtownie odwró­ciła się i odeszła. Długo stałem bez ruchu. Odeszła, nim zdążyłem uczynić jakikolwiek gest. W uszach wciąż dźwięczały mi jej słowa: „nie kocham ciebie".

Odtąd wszystko, co nas łączyło, przestało się liczyć. Ela unikała mnie. Przestała bywać w miejscach, gdzie moglibyśmy się spotkać.

Płynęły długie zimowe wieczory, puste dni i bezsen­ne noce. Chociaż czas zacierał w mojej pamięci kon­tury jej twarzy, wiedziałem, że nigdy nie potrafię cał­kowicie zapomnieć o jej istnieniu.

Kilka dni po zakończeniu roku szkolnego w pawilonie CDT spotkałem jej ojca. Ujrzawszy mnie zatrzy­mał się przy samym wyjściu. Ostatnio bardzo się zestarzał, robił wrażenie człowieka zrezygnowanego.

„Szukałem pana — stwierdził bezbarwnym głosem, gdy podszedłem do niego. — Nie wiem, czy pan wie, że Ela jest nieuleczalnie chora — mówił teraz tak cicho, i z trudnością odróżniałem poszczególne słowa. — Jest już umierająca. Leży w klinice Uniwersytetu Wrocławskiego... Ma daleko zaawansowanego raka płuc. Praktycznie nie ma już żadnej szansy — jego głos chwilami załamywał się. — Za dwa dni jadę do niej. Teraz jest z nią żona. — Gwałtownym ruchem wyjął z kieszeni złożoną wpół kopertę. — Niech pan to przeczyta — wcisnął mi ją do ręki. — Nie jestem teraz w stanie rozmawiać... Gdyby chciał pan ją zo­baczyć, proszę zatelefonować".

W kopercie znalazłem dwie niewielkie kartki wy­rwane z jakiegoś zeszytu. Obie zapisane były jej pismem. Spostrzegłem, że muszą to być urywki z jej pamiętnika.

„30 grudnia. Dzisiaj dowiedziałam się, iż moje ży­cie straciło wszelki sens. Przeżyłam wielki wstrząs. Za jakieś osiem miesięcy będę musiała umrzeć. Jestem chora na raka. Sprawdziły się moje najgorsze obawy, w które zresztą dotychczas nie wierzyłam. Ileż bym oddała za to, by o niczym nie wiedzieć. Głupia cieka­wość skłoniła mnie do otwarcia adresowanego do tatu­sia listu. Przeczytałam go tylko dlatego, że na odwro­cie koperty jako nadawca podany był ośrodek leczni­czy, w którym mnie badano. Okazało się, iż pismo jest oficjalnym zawiadomieniem o wykryciu w moim or­ganizmie nowotworu złośliwego. Na próby leczenia jest już za późno. Nawet usunięcie prawego płuca nie może dać pozytywnych rezultatów. Również kuracja promieniami Roentgena nie zdoła ocalić mego życia. Płakałam, jeśli to w ogóle można nazwać płaczem. Ryczałam w bezsilnej rozpaczy. Muszę umrzeć, nim zdążą poznać prawdziwy sens życia. Odejdę stąd po kilkunastu latach istnienia, latach zmarnowanych na nauce. Uczyłam się dla przyszłości i cóż to wszystko warte jest teraz, gdy wiem, że nigdy nie będę tej przy­szłości miała. Gdy minął pierwszy szok, zapadłam w stan dziwnej obojętności. Zaklejony list włożyłam z powrotem do skrzynki. Nie chcę, by ktokolwiek wie­dział, że go przeczytałam, nie chcę ostatnich miesięcy życia spędzić wśród litościwych spojrzeń. Nie chcę, by nawet rodzice otwarcie wyrażali swoją litość. Oni sa­mi nigdy nie zdobędą się na to, aby poinformować mnie o moim stanie.

31 grudnia. W nocy nie spałam, doszłam do wniosku, że zbyt mało zostało mi czasu, by marnować go na spanie. Myślałam o K. Zrobię chyba coś, na co w in­nych okolicznościach nigdy bym się nie zdobyła. Za każdą cenę odejdę od niego. Kocham go i nie mogę za­wieść jego miłości. Nie mogę powiedzieć mu prawdy, lecz również nie mogę go oszukać. Potem może być za późno na rozstanie. Nie mogę złamać mu życia tylko dlatego, iż go kocham. Nie chcę, by zbyt mocno prze­żywał moją śmierć. Wolę, aby mną gardził, by mnie nienawidził.

Kochany,, gdybyś wiedział, ile kosztuje mnie ta de­cyzja. Wierzę tylko w ciebie i boję się, że w ostatniej chwili się wycofam, że nie zdobędę się na rozłąkę. Wówczas musisz mi wybaczyć.

Teraz znów płaczę..."

W połowie zdania urwała się treść. Skończyła się wyrwana kartka. Po raz pierwszy od lat nie mogłem powstrzymać szlochu.

Elżbietę widziałem jeszcze tylko jeden raz. Bladą, leżącą z rozpuszczonymi włosami. Była półprzytomna, wycieńczona częstymi zastrzykami morfiny.

„Wybacz mi — szeptała, usiłując zachwycać się kwiatami, które jej przyniosłem. — Wiem, że byłam głupia..."

Umarła w dwa dni później, gdy zawiodły wszelkie próby przedłużenia jej życia.