Dodaj do:

     

Zapraszamy wszystkich do konkursu pt. „Mój chłopak, moja dziewczyna, moja miłość”. Konkurs ten jest kontynuacja podobnej inicjatywy przeprowadzonej 1966 roku przez czasopismo „Dookoła świata”. Wówczas na konkurs nadeszło ponad 850 prac, fragmenty niektórych z nich prezentujemy poniżej.  Niech nasze prace będą odpowiedzią kolejnych pokoleń a mottem będą słowa Wojciecha Młynarskiego do piosenki „Moja miłość największa” muz. Włodzimierz Korcz niezrównane wykonanie Michał Bajor.

Może kiedyś po latach
Jednak szepnę nieśmiało
"Kiedyś, tamtego lata
Strasznie panią kochałem"
A ty przerwiesz w pół zdania
Me wyznania zabawne
"I ja pana kochałam
Wtedy latem i dawniej"

Zaloguj się i zamieść swoją historię na blogu współczesnym lub prześlij Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Głosuj i wybierz najlepsze opowiadanie autorzy otrzymają nagrody książkowe oraz audiobooki.

Pierwszy rok studiów. Wejście w zupełnie nowe, nieznane środowisko, poczucie niezależności powoduje, że dziewczęta często starają się za wszelką cenę zdobyć  adoratora. Koleżanki pokazywały mi niejednokrotnie w stołówce kolegów-studentów, którzy chcieli ze mną „chodzić". Nie szłam jednak na łatwiznę — czekałam. Minął pierwszy rok studiów — pomyślnie zdane egzaminy, wakacje...

Miałem wtedy siedemnaście lat i ni­gdy jeszcze w swym dotychczasowym życiu nie poca­łowałem żadnej dziewczyny. Liceum ogólnokształcące w moim miasteczku słynęło na całą okolicę z koszaro­wej niemal dyscypliny. Nosiliśmy obrzydliwe, płaskie czapki i mocno przyszyte (sprawdzano codziennie) do rękawa tarcze. Kilka razy w roku (przeważnie z ja­kiejś okazji) urządzano nam tzw. wieczorki taneczne. W odświętnie udekorowanej sali gimnastycznej orkie­stra grała skoczne melodyjki (broń Boże tango), a pod ścianami rozpierali się członkowie komitetu rodziciel­skiego i profesorowie wyznaczeni do pilnowania po­rządku.

Przez wiele lat nie wierzyłem w prawdziwą miłość i przede wszystkim chyba to spra­wiło, iż jedyną moją dziewczyną była Elżbieta. Elżbie­ta i tylko ona.

Elżbietę pamiętam zawsze taką, jaka była w pierw­szych chwilach naszej znajomości — jako uroczą blon­dynkę z roześmianymi oczami. Czasem myślę, że ko­chałem ją już wtedy, gdy po raz pierwszy mówiła mi o sobie, o swojej sympatii dla Żółtych kalendarzy, o szkole, o braciach.

Historia naszej znajomości jest może banalna, może zasługuje na ironiczny uśmiech, nie wiem. Ale na pewno jest prawdziwa.

Elżbietę poznałem na wakacjach w małej nadmorskiej miejscowości. Mieszkałem u dawnego kolegi, którego ojciec odnajmował część willi i kilka domków campingowych jednej z warszawskich instytucji. Byłem tam na parę dni przed przybyciem wczasowiczów. Pomagałem w przygotowaniach pomieszczeń dla przyjęcia gości. Rozkoszowałem się słońcem i słoną wodą.

Podczas pobytu w Gliwicach praco­wałem w przedsiębiorstwie budowlanym. Moim do­mem był wówczas hotel robotniczy. Nie wiem, czy ktoś, kto nie mieszkał w takim hotelu, w którym każ­dy mieszkaniec przywędrował z innej części kraju i ma maksimum podstawowe wykształcenie, zdaje so­bie sprawę, jakie warunki i zwyczaje tam panują. W takim otoczeniu poznawałem miłość, ale jakże od­mienną od tej, jaką sobie wyobrażałem, o której czy­tałem i marzyłem. Słowo „miłość" tam nie istniało, zastępował je żargon kilku słów, używanych przez ty­py spod ciemnej gwiazdy.

W kawiarni było prawie pusto, gdy Piotr zalicytował szlema bez atu. Zbliżaliśmy się właś­nie do momentu impasu, gdy do kawiarni weszła ona. Spojrzałem i nagle ukłuły mnie te dwa czarne węgiel­ki spod ciemnych brwi.